Nunha soa noite, as copas que o día anterior aínda conservaban follas quedaron practicamente baleiras por completo. A paisaxe cambiara de páxina sen avisar: o que antes permanecía no alto pasara a formar unha alfombra húmida baixo os pés.

O ciclo da vida amosábase cunha claridade case pedagóxica. As árbores caducifolias entregábanse ao inverno sen resistencia, mentres as perennes permanecían imperturbables, compartindo o mesmo territorio e o mesmo temporal.

Xuntas debuxaban a transición final da estación, esa fronteira difusa na que o outono comezaba a despedirse.

As persoas participantes avanzaron a bo ritmo, ascendendo e descendendo ao longo do percorrido sen deterse, mantendo en todo momento o carácter activo e recreativo da saída.